بابا ! اگر رفتيد دريا،حتما دريا رو ازطرف من ببوس

                           (دلارا  دارابي )

چقدر زود آخرين چهار پايه

سنگيني ات را شانه خالي كرد

نگاه كن كه غم درون ديده ام چگونه قطره قطره آب ميشود .........

دلم گرفته ،دلم سالهاست گرفته و خار در چشم واستخوان در گلو . گاهي بعضي از دوستان گلايه ميكنند كه چرا اينقدر سياه ،چرا اينقدر از مرگ حرف ميزني ، چه كنم ؟! چه كنم ؟ . گاه به خودم ميگويم خفه شو علي ، تو كه نميتواني گره اي را باز كني چرا اوقات خوشِ ديگران رو تلخ ميكني ، اوقات خوش !! اوقات خوش!!!

چقدر ما بدبختيم ، چقدر ما بد بختيم كه اوقاتِ خوشمان پاي سريال جومونگ و امثال آن است . آره ! از هر كسي بپرسي جومونگ ديشب چي پوشيده بود دقيقا برات توضيح ميده ، اما بپرس كه اميدرضا مير صيافي كي بود اكبر محمدي كي بود چي بسرشون اومد ؟؟؟؟ چقدر ما بدبختيم ...........

من سالهاست خفه شدم ، اين شعرها رو هم كه دير به دير تو اين صفحه ميگذارم مالِ سالها پيش است ، من از سالِ 78به اينطرف شعر نگفتم يا به عبارتي خفه شدم ، اما بگذاريد گاهي مثل يه بوفِ كور ناله سر كنم وبغض ام رو تو اين دنياي مجازي بشكنم .

اين شعر سپيد رو تقديم كردم به پري دختهاي ايران كه در سالهاي دهه ي 60 عروسِ طنابهاي دار شدند  و هنوز هم ........

                             ( حجله ي مرگ )

كدام باغِ سوخته را گل چيده اي ؟!

دامن دامن آتش

صبوروساكت

در اين چهار ديوارِ نمور

گاهي كه زنجيرها هلهله ميكنند

           عروس شدن ات را .

شبانگاه

جيغ ميكشد دريچه اي به سوي ماه

علفهاي هرزه ميپيچند

                     به ساقه هاي نجابت

كه عرش ، كه عرش

نلرزد از خون باكره اي بر خاك .

شبانگاه

عصمتي را به مسلخي مرسوم ميبرند

مهياي پگاهي موعود

كه تنها قار قارِ چند كلاغِ هراسان

                  مرثيه اش را ميخواند

 و باد

پريشاني گيسوانش را .

خون ميخورد مدام

خون ميخورد مدام

جنينِ سكوتي در خاك

          تا تولد فرياد

------- آنگاه

        كه برخيزند

         و بپرسند ، به كدامين گناه ؟! ---

              1375

                               ( مسلخِ غرور )

لحظه هاي منجمد ، مرا صبور ميبرند

حقِ انتخاب با تو!

نه، به زور ميبرند

زوزه هاي خشمِ زرد،برگهاي خسته را

وحشيانه تا ضيافتي نمور ميبرند

ديوهاي مست،روحِ شاهِ قصه ي مرا

تا سكوتِ سردِ سرزمينِ دور ميبرند

سايه هاي بيصدا و سرد،مثلِ خوابِ مرگ

آرزوي اين غريبه را بگور ميبرند

انجمادِ خون اين قبيله را بيا ببين

پاي بوسِ ننگِ يك اجاقِ كور ميبرند

دستهاي خسته آبروي خويش را ، چرا؟

عاجزانه رو به مسلخِ غرور ميبرند

باز نقشهاي زندگي به رنگِ يك فريب

لحظه اي مرا به كوچه ي شعور ميبرند

بگذريم ! خوش ببين هميشه را و فكر كن ،

برده هاي شب تو را به سمتِ نور ميبرند

                        1377

دريا در ياي ماهي تمام

ماهي در ياي دريا جا خوش كرده .

با سلام به دوستان خوبم ، يك سال از سفر كولي گونه ي انساني شاعر و شاعري انسان گذشت .

يك سال ميشود كه علي نسيمي را در روزي برفي روزي سپيد به سپيدي روح او

از دست داده ايم ، و امروز ما مانده ايم و خاطرات و دلسروده هايش

قابل توجه دوستاني كه در شيراز هستند ، مراسم سالگرد سفر غريب اش را در مسجد ابولفضل واقع در خيابان تحويلي (جمعه 20دي ماه ) برگزار ميكنيم

--------------------------------

مليح كه بي خودي بخندي خيلي مسخره تر ميشوي

الو!

راديو دريا!

من موجي ام ؟

اين هم غزلي ازاو

عابرانه

ردِ چند حرف

يك . دو. سه      هزار

هر چه پاره ميشوند كفش هاي وصله دار

جاودانه/ سايه هاي بخش بخش بي صدا

گيج در شلوغي اتاق هاي انتظار

ساحرانه سا / صدا صدا  ( كمي سكوت كن !)

: از مسافرين محترم  به مقصد مزار ...

ساك مرد عكسِ يك سياه سر  شكسته  زرد

سرفه هاي خشك و داستان سوت يك قطار

لحظه ها  دقيقه ها  عبور ها  و هفته ها

ماه هاي خواب در چراغ هاي بي شمار

بعد ، هر چه باد و هر چه باد و هر چه باااااد

چرخشِ تمام  وقت هات  حولِ يك مدار

#

ايستگاه هفتم خيال هاي خوب خوب

يك نفر پياده مي شود

                      يك نفر سوار

 غزل و تكه هاي شعر سپيد رو از مجموعه ي شعر ايشان ( متني براي بينايي سنجي مخاطب ) انتخاب كردم